RADIO 936

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΦΥΛΙΑ

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Αναμνήσεις σε άσπρο-μαύρο: ιστορίες ζωής Μαργαρίτα Μποβιτσέλλι Το «ΝΟ», το «ΟΧΙ» του Μεταξά είναι ένα σύμβολο. Γιορτάζεται κάθε 28η Οκτωβρίου στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα. Η επίθεση των Ιταλών στην Ελλάδα κράτησε έξι μήνες. Εκείνο που λειτούργησε σωστά ήταν η δημιουργία του «casus belli», όλα τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένων και των καιρικών συνθηκών, θα είναι μια καταστροφή για τους Ιταλούς. Αναρίθμητοι νέοι χάνουν τη ζωή τους, θύματα της επιπολαιότητας, της αλαζονείας και της άγνοιας του Επιτελείου του Μουσολίνι.
Η άποψη που είχε ο Μουσολίνι για την επίθεση «la passeggiata per spaccare le reni alla Grecia» (ο περίπατος για να σπάσουμε τα νεφρά της Ελλάδας) θα αποτελέσει την αρχή του τέλους του. Υπάρχει μια ανεπίσημη ιστορία η οποία μας λέει γι’ αυτό που κάθε άτομο νιώθει, μας μιλάει για τις εμπειρίες της καθημερινής ζωής, αποτελούμενη από μικρά περιστατικά, συνήθειες και αυθόρμητη αντίδραση. Εμείς αναφερόμαστε σε αυτή την ιστορία. Και η πρώτη που συναντάμε είναι η ιστορία του Guido. Ο Guido κρύβεται στον Αγραπηδόκαμπο από το 1943-1945.
Ήταν τεχνίτης της πέτρας με καλλιτεχνικές τάσεις, άφησε ανεξίτηλα σημάδια στα χωριά που τον φιλοξένησαν. Για να ξεπληρώσει την υποχρέωση που αισθανόταν εκτός από αγροτικές δουλειές έβγαζε την πέτρα που έβρισκε τριγύρω και δημιουργούσε έργα που υπάρχουν ακόμα και σήμερα και όλοι οι κάτοικοι τα αγαπούν. Το τέμπλο μιας εκκλησίας, το καμπαναριό μιας άλλης, σκάλες, τραπέζια, τάφοι… Με έφερε σε επαφή ο φίλος Αθανάσιος Αδαμόπουλος, καταγόμενος από τον Αγραπηδόκαμπο (σημ. Δήμος Ναυπάκτου). Ζει στον Καναδά αλλά κάθε χρόνο επιστρέφει στην αγαπημένη του Ελλάδα και συμμετέχει ενεργά στις εκδηλώσεις της περιοχής. Η αρχική ιδέα ήταν να βρούμε τον Guido ή κάποιον από την οικογένειά του ώστε να γίνει μια τελετή για να τον τιμήσομε για την προσφορά του. Για τον Guido γνωρίζουμε λίγα. Άφησε σημαντικά έργα πίσω του αλλά δεν ξέρουμε το επώνυμό του. Κατά τη διάρκεια της έρευνας ήρθα σε επαφή με συλλόγους και άτομα που μαζεύουν μαρτυρίες για εκείνη την εποχή. Υπάρχει μέσα μου έντονη η επιθυμία να δώσω «φωνή» σε αυτά τα άτομα. Δεν βρήκα τον Guido αλλά ανακάλυψα πάρα πολλούς ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, με αστείρευτη επιθυμία να διηγηθούν: «και στο σπίτι μου είχαμε κρύψει έναν Ιταλό, τον έλεγαν Vicenzo…», «Εγώ θυμάμαι το Μάριο, μου έδινε να φάω ό,τι μπορούσε…», «Μιλώντας με τη μάνα μου, που ήταν βαριά άρρωστη, ανακάλυψα ότι ο Angelo, ο Ιταλός που κρυβόταν στο σπίτι των παππούδων μου, πρέπει να ήταν πάρα πολύ σημαντικός γι’ αυτήν…». Όλοι μιλούν με μεγάλη συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για εκείνες τις στιγμές ανθρωπιάς που ανακουφίζουν πληγές που ποτέ δεν έκλεισαν. Κι εγώ θυμάμαι τις αφηγήσεις του πατέρα μου. Ήταν στη Ναύπακτο και μετά στο Μεσολόγγι.
Ήταν ετοιμοθάνατος από την πείνα και την ελονοσία. Η φροντίδα μιας οικογένειας, λίγος ζωμός, μια μπουκιά κοτόπουλο, του έδωσαν τη δύναμη να παλέψει για τη ζωή του. 7 «Ασήμαντες» ιστορίες, μικρά περιστατικά της καθημερινότητας όπου οι απλοί άνθρωποι δεν υπέγραψαν συνθήκες αλλά συμπεριφέρονταν έτσι μόνο και μόνο επειδή ήταν άνθρωποι. Δεν δίνουν σημασία στη στολή, ξεχνούν τα όπλα απλώνουν το χέρι σε ένδειξη αλληλεγγύης, φιλίας, αγάπης. «Ασήμαντες» ιστορίες αλλά σημαντικές όπως το «ματάκι» που σκάει στο ξερόκλαδο όταν τριγύρω επικρατεί ακόμα η βαρυχειμωνιά. Αυτή η επιθυμία μου δεν θα γινόταν πραγματικότητα αν δεν υπήρχε η ενθάρρυνση του Franco Murer. Η δική του ενεργητικότητα είναι μεταδοτική.
Η γενναιοδωρία με την οποία προσφέρει το ταλέντο του είναι σημαντική, όπως εκείνο το πιάτο σούπας που έδωσε στον πατέρα μου τη δύναμη να ζήσει. Θα κάνουμε μια έκθεση, θα χαρίσει ένα έργο του στον Αγραπηδόκαμπο. Σήμερα, 10 Μαΐου 2015 ζω στην Ελλάδα, ο καιρός είναι υπέροχος αλλά η καρδιά δεν ζεσταίνεται όταν βγαίνεις στο μπαλκόνι και βλέπεις κάποιον να ψάχνει στον κάδο κάτι να φορέσει, ένα κομμάτι μέταλλο για να το πουλήσει∙ ίσως κάτι να φάει. Τυχαίνει να δεις ανθρώπους που γνωρίζεις, που μέχρι χθες δούλευαν: μια οικογένεια, παιδιά, η επιθυμία για ένα καλύτερο μέλλον.
Αμείλικτη η πραγματικότητα∙ υπάρχει, όμως, ο Ανδρέας Παπαδάτος, ο νεαρός κεραμίστας που προτίθεται να χαρίσει κάποια έργα του στη μνήμη του Guido. Υπάρχει ο Τάκης Κατσουλίδης, που συμμετέχει με τη μαρτυρία του κι δύο πίνακές του, υπάρχει η Λίνα Καμαρινοπούλου που δουλεύει και τη νύχτα στις μεταφράσεις, υπάρχει ο Ανδρέας Βρης με τη σημαντική αρθρογραφία του και το υλικό που έχει συλλέξει, ο Enzo στη Λέρο, ο Γιάννης στο Βόλο, ο Λάμπρος στη Ναύπακτο, ασήμαντες χειρονομίες αλλά σημαντικές όπως το «ματάκι» που σκάει στο ξερόκλαδο όταν τριγύρω επικρατεί ακόμα η βαρυχειμωνιά

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου